این بشر ِ زمینی

این دو پریزیدنت

2007-08-17T16:45:00.000+03:30

ممد هاله و جورج بوش در یک نگاه

Hearing so many people speaking ill about their intelligence level,
George W. Bush and Ahmadinejad decided to get his brain checked.

The physician diagnosis was:

Mr. Presidents, you have two brains, the left and the right, like all
normal people.

But the problem is:

in your left brain, there is nothing right,
and in your right brain, there is nothing left...

Too many Thanks to Dear Eli

با اجازه استاد خرسندی

2005-11-16T23:14:00.000+03:30

خرسند نامه

2005-11-16T22:36:00.000+03:30

چند روزیست که ازکار بی کار شده ام ! متاسفانه یا خوشبختانه هر دو تا چاهی که مشغول تعمیق شان ( با تحمیق اشتباه نشود) بودیم به لایه ای از سنگ ِ سخت یا شاید هم الماس، رسیده است، هر کار کردیم و با هر وسیله ای که خواستیم دو دَرَه شان کنیم ، نشد که نشد. فعلا متخصصین مکتبی نظر داده اند که فقط با مواد منفجره قوی آن هم از نوع اتمی اش میشود آین لایه را سوراخ کرد. احتمالا یکی از کاربرد های مهم سلاح هسته ای که این روزها این همه در بدست آوردن آن اصرار داریم و حاظریم تمام منافع ملی در دریای خزر و روابط اقتصادی و بین المللی را به خاطر آن فدا کنیم به همین دلیل است. (شاید مفید ترین کاربرد این سلاح همین باشد!).ما هم از خدا خواسته دیدیم فرصت غنیمت است و کم هزینه ترین راه برای تفریح و استراحت و تمدد اعصاب، نشستن پای تلویزیون و دیدن ِ شبهای برره است ( آقا با تمام حرف و حدیثهایی هایی که پشت ِ سر ِ این برنامه هست، وقتی که دیگه نمیشه در مورد هیچ مسئله اجتماعی و اقتصادی و سیاسی حتی مهم ترین مسئله روز یعنی انرژی هسته ای، توی روزنامه ها و بقیه رسانه ها اظهار نظر کرد، دیدنش خالی از لطف نیست!).

القصه، این روزها فرصتی دست داد تا برنامه میز گردی با استاد ِ طنز هادی خرسندی را از سیمای شیطان ِ بزرگ ببینم. در روزهایی که از این دیار جز بوی غم و اندوه و افسردگی و سر ِ خوردگی به مشام نمیرسد، دیدن این برنامه و شنیدن اشعار ِ زیبای استاد، بسیار ما را به وجد آورد. این مرد ِ نازنین و با درایت چنان با ظرافت برنامه را پیش برد که مجری، نه راه پس داشت نه راه پیش. خلاصه مطلب اینکه گفت،" فکر نکنید آمریکا برای رضای خدا چنین برنامه هایی را تهیه میکند بلکه آنها هم دنبال منافع خودشان هستند و ما هم باید با آگاهی از همه امکانات موجود، در راه پیشبرد مقاصد خویش از آنها استفاده کنیم( همانطور که رادیو بی بی سی و انگلیسی ها کردند!)". خلاصه عرض کنم برنامه ای بود دیدنی و شنیدنی، مخصوصا اشعارش در مورد چارلی چاپلین و آن خانم ِ شطرنج باز. ظا هرا وقتی آقای رهبر در کسوت ریاست جمهوری بودند، روزی آرزو کرده بودند که کاش ما هم جارلی چاپلینی داشتیم. این هم چند بیتی از آن شعر، بقیه را بعدا درسایت خود آقای خرسندی ببینید.

کاش ما هم چارلی چاپلین داشتیم

فیلم ِ او در خدمت ِ دین داشتیم

یک نفر چارلی ِ خوب و مکتبی

پیرو من، یا خمینی، یا نبی

تا یادم نرفته وقتی به سایت اصغر آقا تشریف بردید گزارشات ِ معالجات سیامک پورزند و این نوشته را که به سبک ِ خاطرات ِ اسدالله علم وزیر دربار است، را حتما بخوانید : عنوانش اینه " هویدا پرسید ارتجاع سیاه چه رنگی است؟"

البته یه وقت خدا نکرده فکر نکنید این بنده حقر ِ چاه کن، زبانم لال، شاه دوست بوده!

هویدا چاپلوسانه پرسید «شاهنشاه بفرمایند ارتجاع سیاه چه جور چیزی هست؟» شاهنشاه فرمودند از چه نظر؟ من برای کنف کردن هویدا عرض کردم آقای نخست وزیر میخواهد بداند ارتجاع سیاه چه رنگی است! شاهنشاه آریامهر فرمودند مشکی!چقدر لذت بردم که پادشاه مملکت با چه دقتی اوضاع کشور را در صورت حاکم شدن ارتجاع سیاه تصویر فرمودند. فرمودند دانشگاه میشود مسجد. هویدا سوال کرد دانشجویان چه میشوند؟ اعلیحضرت فرمودند دانشجویان میروند زندان. هویدا گفت زندان که جای لات ها و چاقوکش هاست. اعلیحضرت فرمودند آنها میروند توی کابینه. هویدا گفت کابینه را که باید متخصصان و تکنوکرات ها تشکیل بدهند. شاهنشاه فرمودند آنها میروند راننده تاکسی میشوند......چقدر خوشم آمد از پادشاهی که جوک چهل سال بعد را سر میز ناهار برای نخست وزیرش تعریف میکند. هویدا وقتی خوب همه اینها را شنید گفت جناب آقای علم لطفاً آن سوس سالاد را رد کنید اینطرف.

قهرمانان ِ بی نصیب

2005-11-14T00:39:00.000+03:30

احمدی نژاد در همایش زعفران کاران در خراسانِ جنوبی اعلام کرد که کشاورزان و کارگران که چرخ های اقتصادی مملکت را به گردش در میآورند قهرمانان ِ این مملکت هستد.

نه این که نباشند وصد البته که هستند، ولی این قهرمانان را چه نصیبیست از این اقتصاد ؟ آیا همین قهرمانان نیستند که جمعیت حدود40% ی زیر ِخط فقر را تشکیل میدهند ؟ آیا با عنوان ِ قهرمانی میشود شکم بچه را سیر کرد؟ میشود هزینه خوراک و پوشاک و درمان ِ آنهار را پرداخت؟ میشود آنها را در این رقابت ِ فشرده وِ نا برابر آها را برای قبول شدن در کنکور آماده کرد؟ اینست عدل ِ اسلامی و برابری امت برای بهره مندی از فرصتهای زندگی ؟
کابینه 70 میلیونی و یک نمونه اش وزیر پیشنهادی در دور دوم برای وزارت نفت را دیدیم ! ایشان که از سرداران ِ مستضعف ِ سپاه پاسداران بوده تنها چیزی را که در راه اسلام و مسلمین از دست نداده همین مبلغ ناچیز ِ 50 میلیلارد تومان ِ سرمایه علنی اش است که هزینه خوردو خوراک ِ روزنه اش را کفاف نمیدهد! رسوایی بدانجا رسید که هم ایشان و هم رئیس جمهور ِ عدالت گستر دیدند که تا رسوایی بیشتر از این نشده خود دم ِشان را روی کولشان بگذارند و بروند به همان خدمت گذاری به اسلام و مسلمین بپردازند .

خدا را صد هزار مرتبه شکر که حد اقل حکومت ِ مستضعقین برای سرداران ِ مستضعف ِ سپاه دست آوردی داشت ، بقیه ستمدیدگان هم که هنوز به اندازه کافی فرصت دارند که عریضه هایشان را بنویسند و به چاه های
منتهی به ناجی ِ غایب بیاندازند تا با تعجیل در ظهورش این بیچارگان هم به نوایی برسند . ( قابل ِ توجه کسانی که هنوز سرشان بی کلاه مانده، اینجانب و بقیه همکاران این روزها سخت مشغول ِ تعمیق چاه ها و تحمیق ِ بندگان ِ سراپا تقصیر هستیم که خدا نکرده یه وقت چاه ها از عریضه لبریز نشوند).

شرح ماوقع

2005-11-01T00:44:00.000+03:30

سلام . امروز دیدم که این وبلاگ بی صاحب را پینگ کردن ، خوب حالا دیگه مجبور شدم دست به افشاگری بزنم و بگم چرا دیگه اینجا چیزی ننوشتم .

اولین دلیلش این بود که چون آقای رئیس جمهور لطف فرمودند و یه ده میلیار تومان ِ ناقابل برا توسعه جمکران و ساختن اتوبان ِ ویژه اختصاص دادند ، این بنده حقیر هم به فکر شغل قبلی که چاه کنی بود افتادم .
بهتر دبدم که هم فال است و هم تماشا و هم صواب دارد که من هم قدمی در رفع مشکلات ِ این جماعت دست به دعا بردارم . گویا از بس مشکلات امت ِ شهید پرور زیاد شده و هیچ را حلی برایش پیدا نکرده ند ، دست به دامان ِ امام غایب شده و چپ و راست مشغول عریضه نویسی برای آن حضرت هستند و از بس در چاه ها انداخته اند عنقریب در حال پر شدن هستند ، مخصوصا این عریضه آخری که هیئت دولت با چه آه و ناله های سوزناکی نوشته و در چاه انداختند . امیدوارم که شما هم هنگام انداخته عریضه در چاه های جمکران این بنده حقیر را از دعای خیر ِ خود بی نصیب نگذارید . (دومین دلیل و ... فعلا طلب ِ شما باشد تا بعد)

وسلام و علی من طبع هدا

آیا این مصیبت را پایانی هست؟

2005-09-27T18:56:00.000+03:30

در سوگ کوچکترین قربانی قتل های زنجیره ای "دستی میان دشنه و دل نیست"
• و من به این می اندیشم که چگونه دستی بر این چشم های عسلی که جهان را شیرین کرده بود و شیرین می خواست زخم دشنه کشید؟ چگونه قلبی توانست دشنه در قلب کوچک سرشار از شادی و مهربانی کارون نه ساله، که جهانی صفا و شور بود، بنشاند و پیکر ابریشم گونه اش را پاره پاره کند؟، و گلوئی به نرمی بال پروانه و اَشیانه ی هزاران پرنده ی کوچک و عاشق، که اَواز زندگی و شادی می خواندند، را بدرد؟• هفت سال از اَن سحرگاه خونین گذشت ، و من در این سوی جهان هنوز مرگِ "كارون" را باور نکرده ام. هيچ پدری مرگِ فرزندش را باور نمي‌كند، بویژه پدری که چشم انتظار دو چشم عسلی ست، تا "از مدرسه با يك بغل شقايق بيايد و "گلدشت" را رنگين كند"
مسعود نقره کار

هفت سال از سحرگاه خونینی که سربازان امام خمینی، حمید حاجی زادهُ شاعر، نویسنده و دبیر ادبیات، و فرزند نه ساله اش "کارون" را با سی و هشت ضربه ی دشنه در خواب مثله کردند، گذشت.هفت سال از اَن سحر گاه خون و جنون گذشت، اما از همان هنگام هر سحرگاه اول مهر ماه صدای گرم و دلنشین شاعر قطعه قطعه شده مان را بر فراز گلدشت کرمان می توان شنید، نه فقط بر فراز گلدشت کرمان، که بر فراز ایران، ودر سینه ی بسیاری از عاشقان اَزادی در جهان صدای شاعر طنین افکنده است، انگاری سربازان امام خمینی با قطعه قطعه کردن شاعر، صدای او و شعرش را تکثیر کرده اند:رفتم از کوچهُ اندیشه برون، سرشکنانخسته دل، سوخته جان، با دل باورشکنان خود نه خاری ز دل خسته من کس نگرفتکه شکستند پر رفتنم این پر شکنانبر در بسته میخانه، به حسرت دیدمدر دلم می شکند خنجر ساغر شکناننیست در گوهر پاکم خلل ازکینه، ولیدلم اَشفته شد از غفلت گوهرشکنانخبر مرغ قفس را به چمن خواهم برد گر گذشتم به سلامت ز بر پرشکنانآخر ای خنجر مردم کش بیگانه پرستخوش نشستی به تنم در شب خنجر شکنانپاس ما مردم آزاده بدارید که ماتاج بر داشته ایم از سر افسرشکنانهفت سال از اَن سحرگاه خونین گذشت، من اما سحرگاه هر اول مهر ماه صدای شاعر را در این سوی جهان می شنوم و هنوز مات اَن دو چشم زیبا و عسلی هستم، دو چشم پرسشگر که می پرسند چرا؟ چرا من؟ مگر فرزند شاعر بودن گناه است؟و من به این می اندیشم که چگونه دستی بر این چشم های عسلی که جهان را شیرین کرده بود و شیرین می خواست زخم دشنه کشید؟ چگونه قلبی توانست دشنه در قلب کوچک سرشار از شادی و مهربانی کارون نه ساله، که جهانی صفا و شور بود، بنشاند و پیکر ابریشم گونه اش را پاره پاره کند؟، و گلوئی به نرمی بال پروانه و اَشیانه ی هزاران پرنده ی کوچک و عاشق، که اَواز زندگی و شادی می خواندند، را بدرد؟و به این می اندیشم که چگونه مي‌توان باور كرد پَرپَر شدنِ اين همه زيبائی و معصوميت را؟گاه به خودم نهیب می زنم "هی! مگر مرگ کارون را باور کردی؟" اما نه، من هنوز مرگ او را باور نکردم، قطعه قطعه کردن شاعر را باور کردم اما مرگ کارون را نه. گفته بودم پسرم شده است، و هر شب پس از اينكه تكليف مدرسه‌اش را انجام می‌دهد، كيف‌اش را آماده می‌كنم، لباس‌هايش را كنار كيف‌ می‌گذارم، و می‌خوابانمش، صبح بيدارش می‌كنم، با هم صبحانه می‌خوريم، و به مدرسه می‌رسانم‌اش.گفته بودم پسرم شده است کارون، و "كارون در من است" (1) "کارون در من است" با هولناک ترین کابوس ها:بی‌رحم‌ترين قاتلين مهربانی و عشق‌اند كابوسِ سازان من، با سرهائی تيغ‌انداخته، ريش و سبيل كوتاه ‌شده و شارب‌زده، حنائی‌رنگ، با پيش‌بند سفيدِ پلاستيکی، چكمه‌های سياه، انگشتری عقيق بر انگشتان كوچك، و هركدام دشنه ای در دست. فريادی می‌شوم من؛"منو بكشين، با اون کاری نداشته باشین"آن ‌شب حميد هم اين كار را كرده بود.كيف مدرسه‌ی كارون را آماده كرده بود، تكليفی اما نداشت كه انجام بدهد، نخستين روز مدرسه بود. لباس‌هايش را كنار كيف‌اش گذاشته بود. سر ترشيده‌اش را كه بوی حمام می‌داد، بوسيده بود و گفته بود؛"بخواب پسرم، فردا روزِ اولِ مدرسه ‌ست، زود بخواب كه فردا سرحال باشی"و خودش سراغ كاغذ و قلم‌اش رفته بود تا با شعر بخوابد.آمدند. برقِ كارد و انگشتری‌های عقيق انگشتان كوچك‌شان بر ديوار و سقف اتاقِ محقر شاعر نقش زد، نيزه‌های نور كه زير سقفِ مقرنس تاريخ‌شان، بيش از يك ‌هزار و چهارصدسال است نورافشانی می‌كند، تا شاعر قطعه قطعه کند. اَمدند و صدای شاعر زیر سقف لعنتی پیچید:"منو بکشین، با اون کاری نداشته باشین "و كارون‌اش را گوشه‌ای مخفی كرد، تا رنج و ضجه‌ی جگر گوشه‌اش را نبيند. و نديد هولناك‌ترين لحظه‌ی زندگی‌اش را. كارون امّا شاهد بود. تاب نياورد به ‌ياری پدر نرود. شايد خيال مي‌كرد او را نخواهند كُشت. خيال می‌كرد.پَرپَرش كردند.و دو چشمِ عسلی، و نگاهی سبز امّا سرد، چشم بر سقف مقرنسی دوختند، كه صدای جبون‌ترين قاتلينِ روان‌پريشِ جهان در آن پيچيده بود، صدای تاريخ‌شان؛"هرگز هيچ‌كس را نكُشتم الا ائمه فتوی دادند كه او کشتنی‌ست"فتوی قتل شاعر را باور می‌كنم. تاريخ‌شان تاريخِ اين‌دست فتاوی‌ست.اما نه، مرگ "كارون" را هنوز باور نمی‌كنم، مرگ کوچکترین قربانی قتل های زنجیره ای را.* * *مجريانِ فتوی مُفتی، به خونسردی امام شان دشنه های خونین شستند و رفتند. كارون امّا زنده ماند، مگر همان پسرکی نیست که به دنبال قاصدك می‌دود؟ و با همكلاسی‌هايش حياط مدرسه را روی سرشان گذاشته اند و هلهله‌ای برپا کرده اند. مگر همان چشم عسلی ی زیبا نیست که زير قاصدك فوت می کند تا بيش‌تر و بالاتر پرواز كند؟ روز اول مدرسه است ، می‌توانند بيش‌تر بازی كنند.شاعر پشت پنجره‌ی كلاس درس ایستاده است. معلم‌شان است. نگاه شان می کند و آرام آرام با قاصدك پرواز می کند و می خواند.نیست در گوهر پاکم خلل از کینه، ولیدلم آشفته شد از غفلت گوهر شکنانو مدرسه پُر از قاصدك‌های پَرپَر می شود، پُر از پرنده‌های سربريده كه از حلقومِ بريده‌ی كارون بيرون می ریزند.پُر از شعر، پُر از قلم، پُر از چشم‌های عسلی، پُر از نگاه‌های سبز. مگر نه اينكه آن‌ها را قطعه‌قطعه كرده بودند؟شاعر را قطعه ‌قطعه كرده بودند، من امّا قطعه‌ قطعه كردن كارون را باور نمی‌كنم.* * *كابوس هولناك زندگی‌ام شده‌اند:دو برادر "اروند" و "ارس" پاورچين پاورچين می‌آيند تا دم صبح را پیش پدر و برادر کوچکشان بگذرانند. پا توی اتاق می گذارند و.... لرزشی غريب جسم و جان‌ شان را می‌لرزاند. چشم‌هايشان را می‌مالند. نه، نه، هراس‌آورتر از كابوس است. مادر را که در اتاقی دیگر خوابیده بود بیدار می کنند ، و هر سه زانو می‌زنند، و بلندترين و دلخراش ترین ضجه و فرياد انسان می‌شوند. فريادی که با هزاران فرياد ديگر در زير سقفِ مقرنس لعنتی در هم مي‌آميزند.و.....هر سه آرام آرام قطعه ‌قطعه می‌شوند.من اين كابوس را بارها ديده‌ام.خانواده‌ای قطعه‌قطعه شده، سحرگاهی خونين راه می‌افتند تا پيكرهای مهربانی و معصوميت را تشييع كنند. تشييعی‌ای بی‌پايان.من هم با آن‌ها هستم، مگر نه اينكه "كارون" پسرم شده است، مگر نه اینکه "كارون در من است"؟* * *هفت سال است که دو چشمِ عسلی با نگاهی سبز، شبيه چشم‌های كارون و حميد، دريچه‌ای شده اند به ‌سوی فاجعه‌ای هراس‌آور و تاريخی شرم‌ساز..دو چشم عسلی با نگاهی سبز دادخواه بيدادی تاريخی ست، كه بر مهربانی و معصوميت روا داشته‌اند؛خواهری كه شيون‌های مادرش، كه سوگ پسر و نوه‌اش دق‌مرگش كردند، را در گوش دارد، و "هرشب حميد و كارون‌اش پُشت پلك‌هايش می‌خوابند تا هر صبح با حضور آن‌ها بيدار شوند":این صدا، مرثیه خوانی ی خواهری قطعه قطعه شده است؛»گفتم از جنوب مي‌آيم از سومين جهان، از تلاقی ثروت و فقر. انقلابی را از سر گذرانده‌ام. هشت‌ سال جنگ، موشك، انفجار، وحشت بر من گذشته، زندان، اعدام، سنگسار، تعقيب، تهديد، زلزله، طوفان همه را در عين يا در ذهن تجربه كرده‌ام و هر بار چون ققنوس از ميان خاكستر خود پر كشيده‌ام. و هنگام نوشتن يا نوشته‌شدن همه‌ٌ اينها را در خود داشته‌ام. و يك عمر با ديدن صفحهٌ حوادث روزنامه روی برگردانده‌ام... و ناگهان نام خانوادگی خودم را با تيتر درشت در ميان صفحه حوادث روزنامه‌ها ديده‌ام. زوال آرزوهايم را به سوگ نشسته‌ام. پيكر پاره ‌پارهٌ برادرم، جسم از هم دريدهٌ كارونم را بر بال‌های روح و روانم تشييع كرده‌ام و در دورترين نقطه‌ٌ گورستان دست روی گوش‌هايم فشرده‌ام و از صدای جيغ‌های كودكان جهان كر شده‌ام، از نگاه پُرسان مادرم گريخته‌ام و مهربانی بی‌دريغ ملتی را در روزهای فاجعه ديده‌ام و زهر طعنه‌ها چشيده‌ام و با اين همه هنوز داغم، داغ و منتظر تا فاجعه ته‌نشين شود و سفيدی هولناك كاغذ بخواندم. «(2)»... و هيچ‌كس نگفت در آن دل تاريكی دست‌های چه كسی را صدا كردی تا دست كوچك و نازنين كارون پيش بيايد و من هر شب به اميد آمدن تو بخوابم و تو هيچ نيائی و هيچ نگوئی تا من روزها بنشينم و فكر كنم كه تو باز هم از راه مدرسه با يك بغل شقايق از راه می‌رسی و با شيطنت شقايق‌ها را طوری به طرف من دراز می‌كنی كه گُل‌ها به دست من كه رسيد زمين از خون گلبرگ‌های شقايق رنگين شود و من داد بزنم، پا بكوبم و گاه سرم را به ديوار كاهگلی حياط كه: "ببين پَرپَرشون كردی"، بگويم، بگويم تا دلت بسوزد، سرم را روی شانه‌ات بگذاری و بگوئی: "خب فردا غنچه‌هاشو برات مي‌آرم كه پَرپَر نشن" و ندانی شبی كه بی‌رحمی اوج می‌گيرد و چهره‌ی انسانيت در وجود قاتلانت رنگ می‌بازد، غنچه‌ها هم پَرپَر می‌شوند تا تراژدی غمبار مرگ پدر و پسری را در دو قدمی هم رقم بزند، تا در دل سياهی شب خون "سحر" (3) جاری شود، "كارون" بخُروشد و دستی با شقاوت سينه‌اش را بشكافد تا رنگ عسلی چشم‌هايش در سبزی چشم‌های تو در خون بغلطد تا كودكان قوم خواب ببينند كه تو آمده‌ای و می‌گويی: "خون رنگ زعفران است" و بچه‌های شهر سرمشق‌های كلاس خوش‌نويسی‌شان را از شعرهای تو بگيرند و نام "كارون" بر زبان كودكان فردا جاری شود." (4)نام كارون بر زبان کودکان امروز و فردا، وِ جهان مهربانی و معصوميت جاری‌ست. و ميليون‌ها چشم، چشم بر چشم‌های عسلی و نگاه سبز دوخته اند تا فاجعه را در حافظه‌ی خود ثبت كنند. میلیون ها سینه ی کوچک و بلورین دهان گشوده اند و چشم عسلی را به میهمانی قلب های کوچک شان دعوت می کنند. گيرم كه حافظه‌ی نزديك اين ميليون‌ها چشم و قلب تاب حفظِ شرم‌آورترين و ننگين‌ترين رخداد زندگی‌شان را نداشته باشند و تلاش كنند آن را از ذهن بزدايند، امّا با "حافظه‌ی دور" چه می‌توان كرد، حافظه‌ای ماندگار كه هيچ چيز و هيچ كس توان جدا كردن‌اش را از ذهن و تاريخ ندارد.حميد و كارون فراموش‌شدنی نيستند. "فاجعه ته ‌نشين نخواهد شد"، تا هنگامی كه كارون زنده است، تاهنگامه‌ی خاكسپاری مهربانی و معصوميت.هفت سال از اَن سحرگاه خونین گذشت ، و من در این سوی جهان هنوز مرگِ "كارون" را باور نکرده ام. هيچ پدری مرگِ فرزندش را باور نمي‌كند، بویژه پدری که چشم انتظار دو چشم عسلی ست، تا "از مدرسه با يك بغل شقايق بيايد و "گلدشت" (5) را رنگين كند"1. "كارون در من است"، دفتر شعری از حميد حاجی‌زاده‌ی كرمانی "سحر".2. فرخندهٌ حاجی‌زاده، خواهر حمید، نويسنده و صاحب امتياز و سردبير مجله‌ی "بايا"، "خلاف دموكراسی و خانه سرگردانِ چشم‌ها"، سخنرانی هفده ماه می سال دوهزار، نيويورك.3. سحر: تخلصِ حميد حاجی‌زاده است.4. فرخنده‌ی حاجی‌زاده، در مصاحبه با قادر تميمی، سايتِ اينترنتی عصر نو، شنبه بيست و يک بهمن ماه هزار و سيصد و هشتاد و يک5. گلدشت؛ محله‌ای در كرمان كه خانه‌ی محقرِ حميد حاجی‌زاده آن‌جاست.

اخبار روز: www.iran-chabar.de
پنجشنبه ٣١ شهريور ١٣٨۴ – ٢٢ سپتامبر ٢٠٠۵

ای دوصد لعنت بر این سانسور

2005-09-15T02:40:00.000+04:30

کانون وبلاگ نویسان ِ ایران

2005-09-11T01:05:00.000+04:30

کانون وبلاگ نویسان ایران (پن لاگ) چهارمین سالگرد وبلاگ فارسی را به همه وبلاگ نویسان تبریک میگوید و تشکیل دو کمیسیون خبرنامه و ضد فیلترینگ را به منظور مبارزه با سانسور اعلام میکند.چهار سال از تولد وبلاگ فارسی میگذرد. وبلاگ نویسی فارسی با توجه به جو سانسور و عدم آزادی بیان در رسانه های عمومی ایران به سرعت به پلاتفرمی برای ترویج اخبار و ابراز آزادانه نظرات بیان شد. بسیاری از وبلاگ نویسان به جرم نوشتن عقاید خود در صفحه شخصی مورد تعقیب و آزار و زندان قرار گرفتند. سینا مطلبی- آرش سیگارچی – محمدرضا نسب عبداللهی و نجمه امیدپرور از جمله این وبلاگ نویسان هستند. مجتبی سمیعی نژاد وبلاگ نویسی که از جرم خود تبرئه شده بود و هر آن امید آزادیش میرفت هنوز در زندان است و طبق اخبار رسیده به پن لاگ یک وبلاگ نویس دیگر به نام احمد سراجی در زندان تبریز در بند است. وبلاگ نویسان بسیاری در شهرهای دیگر ایران نیز مورد تهدید و بازجویی قرار گرفته اند. با این ترتیب ایران نه تنها بزرگترین زندان برای روزنامه نگاران ( از قول گزارشگران بدون مرز) بلکه بزرگترین زندان برای وب نگاران نیز هست.کانون وبلاگ نویسان ایران ( پن لاگ ) در هجدهم تیرماه ۱۳۸۳ تشکیل شد و اکنون با حدود دویست عضو به بزرگترین نهاد اجتماعی وبلاگ نویسان فارسی تبدیل شده است. پن لاگ از بدو تاسیس در راستای منشور و اساسنامه خود که ترویج آزادی بیان در اینترنت را مهمترین وظیفه پن لاگ میداند برای به وجود آوردن یک فضای آزاد در اینترنت ؛ آگاهی رساندن به جوامع بین المللی از وضعیت وبلاگ نویسی در ایران و آزادی وبلاگ نویسان زندانی تلاش کرده است.با شدت گرفتن سانسور در اینترنت در ماههای اخیرتقریبا همه سایت های کانون وبلاگ نویسان ایران (پن لاگ) و اعضای آن در ایران فیلتر شده اند. دسترسی به اخبار و ایی میل ها نیز برای کاربران مشکل شده است. سانسور در اینترنت و جلوگیری از دسترسی به اطلاعات آن هم در عصر انقلاب اطلاع رسانی نشان دهنده ترس و وحشت از آگاهی مردم است.پن لاگ وظیفه خود میداند که درراستای اهداف خود مبارزه با سانسور و خبررسانی را در صدر فعالیت های خود قرار دهد.وضعیت سانسور هیچگاه کامل نبوده است. حتی سایت‌های سانسور شده از طریق برخی آی‌اس‌پی ها یا در بعضی از شهرها و نقاط کشور قابل دسترسی بودند و هستند که احتمالا این سانسور نیم بند حیله ای است برای جلوگیری از بوجود آمدن یک اتحاد منسجم بر علیه سانسور.مبارزه با سانسور ممکن و یک امر همه جانبه است . سایت‌های فیلتر شده باید بخشی از فعالیت‌های خود را در راه مبارزه با سانسور متمرکز کنند و دست روی دست نگذارند تا سانسور همه گیرتر شود.بعنوان مثال تهیه لیستی از ‌ آی‌اس‌پی‌هایی که بیشترین سانسور را اعمال می‌کنند و معرفی آنها به کاربران باعث میشود تا چنین شرکت‌هایی از رونق بیفتند.سکوت و عدم تحرک در مقابل آی اس پی های سانسور کننده آنها را تشویق میکند که سانسور را طبق میل دولت انجام دهند. درصورتی که مقابله فعال با سانسور و حداقل تهیه لیست آی‌اس‌پی‌های مروج سانسور به کاربران باعث خواهد شد که این آی‌اس‌پی‌ها حداقل برای تامین منافع سعی در باز گذاشتن بیشترین سایت‌ها و وبلاگ‌ها کنند. آی‌اس‌پی‌ها که با خوش رقصی برای دولت بجای آوردن کلاه سر می‌آورند به طریقی تشدید کننده، باعث و مروج سانسور و به گونه ای چشم و گوش و دستان رژیم در پروژه سانسور هستند و نباید به آنها اجازه رشد داد.حدود یک سال و نیم قبل از تشکیل پن لاگ وبلاگ نویسان در یک حرکت جمعی نام آی اس پی های سانسور کننده را اعلام کردند که باعث شد تا حدودی جو سانسور شکسته شود. همین حرکت را اکنون میتوان در ظرفیت کانون وبلاگ نویسان ایران( پن لاگ) با نیروی بیشتری انجام داد.کانون وبلاگ نویسان ایران ( پن لاگ) مبارزه با سانسور را جدی میگیرد و از دو وجه مختلف به آن پرداخته است:۱) تشکیل کمیسیون ضد فیلترینگ :این کمیسیون به منظور افشاگری و تشویق به تحریم آی اس پی های سانسور کننده و یا سایت هایی که با تشویق دولت ایران وبلاگ ها را مسدود میکنند؛ تهیه و توزیع پروکسی برای دیدن سایت ها و کمک به کاربران پن لاگ در ایران برای دسترسی بهتر به اینترنت تشکیل شده است.کانون وبلاگ نویسان ایران (پن لاگ) این ظرفیت را دارد که وبلاگ های فیلتر شده و یا مسدود شده را توسط آی اس پی های مختلف از سراسر ایران گزارش کند و تلاش های دولت ایران برای برقراری سانسور در اینترنت را با پخش اخبار- کمک به درست کردن سایت های آینه و طرق دیگر ارتباط خنثی نماید.۲) راه اندازی سایت خبرنامه پن لاگ:با توجه به سانسور وسیع سایت های خبری در ایران این سایت به منظور خبر رسانی در اینترنت تشکیل شده است و به طور روزانه یک مجموعه خبری را در اختیار کاربران قرار میدهد. اعضای پن لاگ و دیگر کاربران اینترنت میتوانند با فرستادن خبر به کمیسیون خبرنامه پن لاگ را در این امر یاری کنند. با توجه به فیلترینگ وسیع همه سایت های کانون در ایران به زودی طرق دیگری برای رساندن خبرنامه پن لاگ به علاقمندان دریافت خبر اعلام خواهد شد.کانون وبلاگ نویسان ایران (پن لاگ) ضمن تبریک به مناسبت چهار سالگی وبلاگ نویسی فارسی از همه وبلاگ نویسان دعوت میکند که به کانون وبلاگ نویسان ایران بپیوندند و تجارب خود را درزمینه های مختلف در اختیار کار بران کانون و بخصوص دو کمیسیون خبرنامه و ضد فیلترینگ قرار دهند.از سایت های خبری که از بدو تاسیس حامی پن لاگ بوده اند سپاسگزاریم و خواهشمندیم همچنان با پوشش دادن به پن لاگ و گذاشتن لوگوی خبرنامه پن لاگ در سایت خود با کانون وبلاگ نویسان ایران همکاری کنند .کانون وبلاگ نویسان ایران (پن لاگ) به مناسبت چهارسالگی وبلاگ فارسی جلسه ای در پالتاک در روز یکشنبه 27 شهریورماه برگزار خواهد کرد. ازهمه وبلاگ نویسان و علاقمندان به آزادی بیان در اینترنت خواهشمندیم در این جلسه شرکت کنند و در تبلیغ این جلسه با ما همکاری کنند. در این جلسه در باره سانسور و فیلترینگ در اینترنت و راههای مقابله با آن بحث خواهد شد. باشد که با همیاری بتوانیم غول سانسور را در ایران به زانو در بیاوریم.کانون وبلاگ نویسان ایران ( پن لاگ)

آدرس صفحه:http://penlog.blogspot.com

خبرنامه پن لاگ: http://penlog-news.blogspot.com

لوگوی خبرنامه پن لاگ:

بزرگ:http://i12.photobucket.com/albums/a225/penlogi/kh1.gif

کوچک:http://i12.photobucket.com/albums/a225/penlogi/kh1k.gif

گرامی باد یاد یاران ِ به خون خفته

2005-09-03T17:18:00.000+04:30

یاران ره ِ عشق منزل ندارد / این بحر مواج ساحل ندارد

کشتار تابستان 67 به همه جهانیان نشان داد که آزادی عقیده ،مرام و مسلک در این حکومت هیچ جایگاهی ندارد و اینان به دروغ وبیشرمانه آزادی و دموکراسی را به گوش خلق جهان فریاد میزنند . هزاران نفری که فقط به خاطر پایبندی به افکار و عقاید خود ناجوانمرئانه کشته شدند ، دروغین بودن این ادعا را ثابت کرند .

در ادامه شرح حال دولت جدید اسلامی ، بهترین شرح حال وزیر کشور را اینگونه یافتم .

حاج‌آقا پورمحمدی
از قتل عام زندانیان سیاسی تا وزارت کشور
رضا فانی یزدی
پنجشنبه ٢٧ مرداد ١٣٨٤در سلول یک دفعه باز شد،نزدیکی‌های ظهر بود. اولین بار بود که بدون چشم بند چند نفر رو می‌دیدم، داد زد «کثافت! جلوی پای حاج آقا بلندشو!»هر دو تا پام تا زانو سیاه و متورم بود، تمام کف پاهام از شدت ضربات کابل پاره پاره شده بود. اندازه پاهام به قول بازجوم شده بود هشتاد. قبل از اینکه شکنجه (یا به اصطلاح اول وقت بازجوها "تعزیر" شروع بشه) ازم پرسید: شماره پات چنده؟گفتم: چهل و یک.گفت: برات می‌کنمش هشتاد!راستی راستی شده بود هشتاد. نمی‌تونستم روی پاهام بایستم. روی پاهای ورم کرده، خونی مالی و پاره پاره راه رفتن و ایستادن خودش باز یکجور شکنجه بود. لبه پیژامه ات که می‌خورد روی پات مثل این بود که خنجر به پات می‌زنند. حالا سرم داد می‌زد که «کثافت! جلوی پای حاج آقا بلند شو!» بهر زحمتی بود بلند شدم. اصلا نمی‌دونستم حاج آقا کیست، یا منظورش کدوم یکی است. چهار نفری در سلولم ایستاده بودند. یکی شون آخوند بود، لباس آخوندی تنش بود، عینک پنسی به چشمش، شکمی برآمده با چهره‌ای تا حدودی مغولی. دیگری جوانی بود هم سن و سال خودم، لاغر و باریک و سیه چرده، با کت و شلوار خاکستری و پیراهن یقه شیخی، بیشتر شبیه طلبه‌ها بود. اون دوتای دیگه که صداشون آشنا بود، بازجو بودند.همون که شبیه طلبه‌ها بود، ازم پرسید: رضا فانی تو هستی؟گفتم: بله.گفت: مسئول تشکیلات بودی،‌ ها!داشتم هنوز نگاهش می‌کردم که همانطور که به پاهام نگاه می‌کرد، پرسید: چند بار تعزیر شدی؟یکی از بازجوها که بعدا فهمیدم اسمش رضا غلامی بود، گفت: حاج آقا، تا حالا سه بار تعزیر شده. آخونده که هنوز نمی‌دونستم کیست، گفت: بهتره همکاری کنی. اگر نمی‌خوای اعدامت کنیم.یک کمی دیگه حرف زدند و رفتند. بیشتر تهدید بود و ارعاب و صحبت از تعزیر و اعدام. خیلی حالت پیروزمندانه‌ای توی چهره هردوتاشون مشهود بود. انگار قلعه خیبر رو فتح کرده بودند و قشون کفار رو به اسارت گرفته بودند.بعد از ظهر دوباره رفتم بازجویی. وقتی وارد اطاق بازجویی شدم، بازجو گفت: چشم بندت رو بردار.این بار دیگه چشم بند نداشتم. همان دو نفر بازجو که همراه دو حاج آقا صبح آمده بودن دم سلولم، اونجا بودند. یکی رضا بود، و اون یکی دیگه علی. اسماشون رو بعدا یاد گرفتم. هر دو سربازجو بودند. البته رضا گویا مسئول شعبه بود و بازجوی من.رضا گفت: دیدی حاج آقا پیش از ظهر چی گفت، اگه همکاری نکنی اعدام می‌شی.پرسیدم: راستی حاج آقا کی بود؟گفت: نشناختی‌ها! اون که لباس روحانیت داشت حجه‌‌الاسلام رازینی بود، حاکم شرع و رئیس دادگاه انقلاب، و اون یکی دیگر حاج‌آقا پورمحمدی، دادستان انقلاب.تازه فهمیدم که اونها کی بودند. این اولین باری بود که پور محمدی رو می‌دیدم.بعدها چندین بار دیگه اومد توی سپاه، ما اون وقتها در بازداشتگاه سپاه، توی خیابون کوهسنگی مشهد، محل سابق دبیرستان عَلَم زندانی بودیم. اونجا واحد اطلاعات سپاه پاسداران بود، هنوز وزارت اطلاعات درست نشده بود.چند بار دیگه توی سلول انفرادی و یکی دوبار هم وقتی توی اطاق عمومی بودیم باز حاج آقا پورمحمدی آمد سراغم. یکی دوبار هم در زندان وکیل‌آباد دیدمش. حتما حاج‌آقا هم از من یادشه، بارها در سلول و اطاق عمومی با ما صحبت کرد، از محاکمه و اعدام و همکاری و جاسوسی برای شوروی و افغانستان تا تهدید به محاکمه مجدد و اعدام. حتی بعد از اینکه حکم محکومیت ٢٠ سال زندان رو گرفته بودم، مخصوصا وقتی که نماز اجباری رو گذاشتم کنار، باز ایشان و نماینده‌اش در زندان از تجدید محاکمه و اعدام می‌گفت. بعد از یک سال که در بازداشتگاه در اطاق‌های دربسته و سلول‌های انفرادی بودم، رفتم دادگاه. حاج‌آقا پورمحمدی به عنوان دادستان انقلاب و مدعی‌العموم تقاضای حکم اعدام کرده بود. حجه‌الاسلام رازینی هم که قبل از اون حداقل در استان خراسان بیشتر از ٤٠٠ مورد حکم اعدام صادر کرده بود، در یک دادگاه هفت دقیقه‌ای حکم اعدام مرا هم صادر کرد. حکم ما رفت دادگاه عالی قم، به همت آیت‌الله منتظری که اون وقتها دادگاه عالی قم تحت تاثیر ایشان بود، با اعدام موافقت نشد. برای تجدید نظر بعد از دوسال حبس به دادگاه دوم رفتم. باز حاکم شرع حجت‌الاسلام رازینی بود و دادستان حاج‌آقا پورمحمدی. در یک دادگاه جمعی گرچه هرکسی بیشتر از چند دقیقه سهمش نشد، به بیست سال زندان محکوم شدم.اون سالها تیم سه نفره رازینی و پورمحمدی و حسینیان، چند صد نفر رو در استان خراسان به مرگ محکوم کردند.حسینیان معروف به حاجی حسینی معاون دادستان، یعنی معاون پورمحمدی و دادیار ناظر زندان بود. آن سالها به تقاضای حاج‌آقا پور محمدی و احکام آقای رازینی، ده‌ها نفر در حیاط دادستانی مشهد از درخت تنومندی که وسط حیاط بود به دار آویخته شدند. خیلی‌های دیگر نیز در منطقه قاسم‌آباد پشت انبار آب پشت زندان وکیل‌آباد تیرباران شدند.با کنار گذاشتن لاجوردی و تیم او از مسئولیت دادستانی انقلاب مرکز، تیم سه نفره پورمحمدی، رازینی و حسینیان به تهران نقل مکان کرد.حاجی حسینی حتی تواب‌هاش رو با خودش برد به اوین و گوهردشت. پورمحمدی شد معاون وزارت اطلاعات و جانشین وزیر. سال ٦٧ که رسید، حاج‌آقا پورمحمدی در هیئت اعزامی مرگ آیت‌آلله خمینی در کنار نیری و اشراقی، هزاران زندانی سیاسی بی گناه رو قتل عام کردند. اینبار حاج‌آقا در سفرش به مشهد در کمتر از چند روز بیش تر از یک صد نفر از زندانیان سیاسی را که به کیفر خواست خود او و احکام صادره از طرف همکار نزدیکش حاجی رازینی به حبس‌های مدت دار محکوم شده بودند، به طناب‌های دار سپرد.سوغات سفرهای ایشان برای رهبری نظام در فاصله‌ای کمتر از چند ماه قتل عام چندهزار زندانی سیاسی در زندانهای سراسر کشور بود.حالا ایشان شده بودند یکی از معتمدین در حلقه‌های تنگ سازماندهی جنایت در سراسر کشور. ارتقاء ایشان در همین دوره به مسئول اطلاعات خارجی همزان بود با اوج‌گیری فعالیت‌های تروریستی نظام در خارج از کشور بر علیه مخالفین و بمب گذاری‌های سفارت‌خانه‌ها و مراکز فرهنگی سایر کشورها. از قرار یکی از شاهکارهای ایشان بمب‌گذاری در کشور آرژانتین بوده است.با افشاء پروژه قتل‌های زنجیره‌ای، نقش حاج‌آقا پورمحمدی به عنوان یکی از عناصر اصلی سازماندهی جنایات بار دیگر بر زبانها افتاد. البته اینبار نیز ایشان ارتقاء مقام یافته و به سمت مشاور ریاست دفتر و مدیر گروه سیاسی-اجتماعی دفتر رهبری برگزیده شدند.حاج‌آقا پورمحمدی با سوابق جنایات کم نظیر خود در دادستانی انقلاب و وزارت اطلاعات و مشاورت رهبری اکنون کاندیدای مقام وزارت کشور از طرف آقای احمدی نژاد شده‌اند.حاج‌آقا قرار است در صدارت وزارتخانه‌ای ایفای نقش کند که وظیفه‌اش توسعه سیاسی، اجتماعی، عمران و آبادانی کشور است. وظیفه‌اش برگزاری انتخابات‌های مختلف ریاست جمهوری، مجلس شورا، خبرگان ملت، شوراهای شهر و روستا و حفاظت از سلامت آنهاست. و برگماری استانداران، فرمانداران، مدیران کل ادارات ونیروهای انتظامی به عهده اوست.چقدر تاسف آور و غم‌انگیز است که امروز پس از گذشت ١٦ سال از قتل عام و کشتار سراسری زندانیان سیاسی، یکی از اعضای سه گانه کمیته مرگ و از موثرترین عناصر تاریکخانه اشباح قرار است سکان‌دار وزارت کشور جمهوری اسلامی ایران گردد.

کابینه نظامی- امنیتی

2005-08-25T01:12:00.000+04:30

سر انجام 17 وزیر از کابینه احمدی نژاد به تایید مجلس هفتم رسید . فرصتی پیش آمد

تا بعضی از مذاکرات را گوش بدهم. چند مورد به نظرم جالب تر اومد که به عرض

دوستان می رسانم .

عمده ترین مسئله مربوط به اقتصاد اسلامی بود که یکی از نمایندگان گفت که من

نمیفهمم کهاقتصاد اسلامی قرار است چطوری باشد ! اصلا تعریفی در این مورد

وجود ندارد و مشخصنیست که ابتدایش کجاست و انتهایش ، ما اکنون در کجای

این اقتصاد قرار داریم و بعدا چه کاری قرار است بکنیم . (حتما هم وطنان عزیز

تا کنون در طول این 27سال از مواهب این اقتصاد<فقر،گرانی، فحشا،اعتیاد،

رشوه خواری و رانت خواری و باند بازی بنگاه های اقتصادی خود مختار>

برخوردار گردیده اند.

عدم رای اعتماد به نوچه های احمدی نژاد که از شهرداری با خود آورده بود.

بعد از این وضعیت آقای چمران هم ماستش را کیسه کرد و گفت ترجیح میدهد

در شورای شهر خدمت به خلق الله را ادامه بدهد.

مطلب بعدی در مورد وزیر اطلاعات بود و آقای محسنی اژه ای ( ایشان حتما

معرف حضورتانهستند، ماجرای گاز گرفتن و پرتاب قندان) میگفت من ترجیح

میدادم که درخدمت آقای محمدی( وزیرپیشنهادی برای وزارت کشور) و به

عنوان معاون ایشان خدمت کنم .

آقای محمدی را فقط کسانی خوبمیشناسند که از سالهای 60 وبعد از آن

زندانی بوده اند مخصوصا کسانی که جرمشان سیاسی بوده است.

اینترنت موهبتی الهی!

2005-08-12T01:00:00.000+04:30

برای آگاهی دوستانی که از من پرسیدند مگر در تابستان 67 چه اتفاقی افتاده لازم دیدم این مقاله آقای نقره کار را عینا اینجا کپی کنم (نقل از سایت اخبار روز) .متاسفانه اون روزا امکانات ارتباطی بسیار محدود بود ، حتی خانواده زندانیان اعدام شده هم بعدها با خبر شدند و خیلی ها هنوز هم نمیدانند که اجساد عزیزانشان کجا دفن شده است . یاد آوری می کنم کسانی را که در تابستان 67 ( حدود پنج هزار نفر )اعدام کردند ، یا مدت زندانشان تمام شده بود و یا در حال گذراندن مدت محکومیت شان بودند .

کشتار دگرانديشان در ايران

مسعود نقره کار

هفده سال از فتوی و فرمان "تاريخي" اَيت الله خمينی می گذرد:"... رحم بر محاربين ساده انديشی است... آقايانی که تشخيص موضوع به عهده اَنان است وسوسه و شک و ترديد نکنند وسعی کنند [اشداعلی ا لکفار] باشند و..."و "محاربين و کفار"هزاران زندانی سياسی و عقيدتی بودند که در بيدادگاه های حکومت اسلامی محکوم به زندان های کوتاه و طولانی مدت شده بودند و دوران اسارت و محکوميت شان را می گذراندند، "محاربين و کفار" هزاران دگرانديش ايرانی بودند که "جرم" بسياری از اَنها هواداری از احزاب و سازمان های سياسی ی مخالف رژيم فقها بود.هفده سال از فرمان "تاريخی" و جنايتکارانه ای می گذرد که در اَن خمينی فتوی داده بود:"... کسانی که در زندان های سراسر کشور بر سر موضع نفاق خود پافشاری کرده و می کنند محارب و محکوم به اعدام می باشند و تشخيص موضوع نيز در تهران با رای اکثريت آقايان حجت السلام نيری (قاضی شرع) و جناب اَقای اشراقی (دادستان تهران ) و نماينده ای از وزارت اطلاعات می باشد... در زندان های مراکز استان کشور رای اکثريت آقايان قاضی شرع، دادستان انقلاب و يا داديار و وزارت اطلاعات لازم الاتباع می باشد..."با اين فتوی و فرمان در مرداد و شهريور ماه سال هزار و سيصد و شصت و هفت "هيات کشتار" و سربازان بنام و گمنام خمينی و "امام زمان" هزاران قلب عاشق اَزادی را در محاکماتی انتقام جويانه، فريبکارانه و ضد عادلانه ی دو تا سه دقيقه ای مجددا" محکوم و دسته دسته به جوخه ی تيرباران و يا به دار سپردند، قربانيانی که در گورهای دسته جمعی در اطراف تهران و ديگر شهرهای ميهنمان به خاک سپرده شدند تا خمينی بيش از پيش، و بيش از همنوعانش بنيانگذار گورهای دسته جمعی، اين لاله زارهای جاودانه و خونرنگ آزادی در وطنمان، شود.هفده سال از قتل عام تابستان سال هزار و سيصد و شصت و هفت می گذرد، جنايتی که برای چندمين بار ماهيت فقاهت و فقيه را فراروی انسان و تاريخ اش قرار داد. در باره ی اينکه چرا خمينی، اين بار گسترده تر از پيش وجودش را به جنايتی در ابعادی بزرگ اَلوده تر کرد، دلائل سياسی و ايدئولوژيک (عقيدتي) متعددی طرح شده است، نمونه اند اين ها:- برخی هم نظر با اَنچه که خود خمينی نيز در فتوايش دليل اين قتل عام قرار داده، حمله ی سازمان مجاهدين خلق ايران را بهانه ی صدور اين فتوی و فرمان می دانند. اين مجموعه بر اين باورند که حمله ی مجاهدين به غرب کشور خمينی و حکومتيان را دچار وحشت و سراَسيمگی کرد، و او و يارانش بر آن شدند تا با کشتار زندانيان سياسی و عقيدتی هم احتمال همکاری زندانيان در اعتراض و شورش های ناشی از اين حمله را از ميان بر دارند و هم با ايجاد رعب و وحشت، اَشتی ناپذيری خود را با مخالفين حکومت به نمايش بگذارند. - برخی پذيرش پيشنهاد صلح سازمان ملل متحد (قطعنامه ی پانصد و نود و هشت شورای امنيت سازمان ملل) توسط خمينی و "نوشيدن جام زهر" را دليل فتوی قتل عام زندانيان می دانند. در همين رابطه عده ای می گويند خمينی با اينکار می خواست خشم خود را از اين شکست فرو نشاند، عده ای اما بر اين باورند که پايان جنگ، پايان بهانه تراشی برای مشگلات اجتماعی و اقتصادی بود، و اين نگرانی که مردم به خاطر اين دست مشگلات دست به اعتراض و شورش بزنند وجود داشت، و خمينی بر اَن شد تا با زماندگان احزاب و سازمان های سياسی را قتل عام کند تا سازمان دهندگان و سامان دهندگان احتمالی اعتراض ها و شورش ها، و نيز شاهدان جنايات زندان ها از ميان بر داشته شوند.- عده ای اما بر اين نظرند که بيش از حمله ی مجاهدين خلق و، و نيز بيش از پذيرش قطعنامه ی شورای امنيت سازمان ملل، خمينی و ياران اش قصد "پاکسازی" ی زندان ها را داشتند. اعتصاب ها و مقاومت ها ی درون زندان، بيماری خمينی و احساس اينکه مرگش نزديک است، و نيز نشان دادن قاطعيتی هراس اَور را صاحبان اين نظر دليل قتل عام سال شصت و هفت می دانند.- برخی فعل و انفعالات درون رژيم و تلاش خمينی برای تحکيم مبانی وحدت در دستگاه حاکمه، در شرايط حضور بحران های اجتماعی و سياسی در سال های شصت و شش – شصت و هفت را علت اين کشتار ها و صدور فتوای قتل سلمان رشدی می دانند و...***همه ی اين دلائل می توانند مطرح و درست باشند اما ريشه و علت العلل اين کشتار و جنايات مشابه توسط موجوداتی هم چون خمينی را بيش از هر چيز می بايد در عدم تحمل دگرانديشی و دگر رفتاری در ذره ذره ی افکار و رفتار اينان و هم پيمانانشان، شبيه به خامنه ای و رفسنجانی و مهره های ريز و درشت حکومت اسلامی، ديد. خمينی و خامنه ای و رفسنجانی ای که فراتر از حکومت اسلامی بخشی از تاريخ ميهنمان بودند و هستند.در نگاهی گذرا اما رخدادنگرانه به تاريخ ميهنمان، و پی گرفتن روند پيدائي، شکل گيری و تداوم پديده ی عدم تحمل و کشتار دگرانديشان، دگر رفتاران و مخالفان سياسی و عقيدتی در يافته می شود که اين پديده به اشکال مختلف و با کاربرد انواع خشونت ها از اَزار و اذيت و تحميق و تحقير و توهين و تکفير تا تبعيد و ضرب و شتم و شکنجه و کشتار، بخشی از ويژگی های تاريخی جامعه ی ما بوده و هست.در تاريخ اسطوره ای مان ماجرای جمشيد و ضحاک، پسران فريدون، ماجرای وصلت زال و رودابه و... را داريم.در تاريخ حقيقی مان حتی زردشت بت پرستان را گمراهان "سيه دل و کژ منشی" ناميد که پيروانشان "از تبه کارانند"، و ماجراهای قسی القلب ها و دگرانديش و مخالف کشانی چون کمبوجه و داريوش بزرگ و اردشير سوم و فرهاد چهارم و شاپور دوم و انوشيروان "عادل" و خسرو پرويز و يزدگرد دوم و... را داريم.و بعد جنايات نمونه وار اعراب و برخی از مسلمانان را داريم، و ماجرای عمر و سعد بن وقاص بر غيرعرب تا کشتار خوارج و قتل علی بن ابيطالب و واقعه ی کربلا و قتل ابومسلم و بابک خرم دين و ديگر فجايع ريز و درشتی که امويان و عباسيان بر سر مخالفان و دگرانديشان اَوردند.حکايت کشتار ابن مقفع ها و بشاربن برد ها و حلاج ها و حسنک وزيرها و عين القضاه ها و شيخ اشراق ها و نسيمی ها و فضل الله همدانی ها و معتزله و... از يک سو، و محمود غزنوی ها و جانورانی چون اميرمبارزالدين ها و... از سوی ديگر بخشی از تاريخمان است.عدم تحمل و کشتار دگرانديشان و مخالفان سياسی و عقيدتی از ويژگی های بيش از پانزده سلسله و دودمانی ست ک در کشور ما و يا بخش هائی از آن، تا پيدائی سلسله ی صفويه، به نوعی حکومت کردند. سلسله ها و دودمان هائی که در اکثر آنان برادرکشی، فرزندکشی و پدرکشی و کورکردن و ميل کشيدن به چشم نزديک ترين اقوام و ياران، برای حفظ قدرت سياسی و بيضه ی اسلام رواج داشت. دوران صفويه را داريم، دوره ای که تعصب و قشريگری و تنگ نظری جزئی از فرهنگ غالب و اَداب و رسوم رايج شد، دوره شاه اسماعيل ها و ملامحمد باقر مجلسی ها. عصری که هدايا و اَذين نوروزی شاهان و شيخانش سرهای بريده مخالفين شد.و اَنچه که شاه اسماعيل با اهل تسنن کرد را داريم، پادشاهی که افتخار کشتار بزرگ مردم تبريز، به دليل بی علاقگی بخشی از مردم آن ديار نسبت به تشيع را يدک می کشد.و بعد حکايات شاه طهماسب و شاه عباس کبير، و نادر شاه و... را داريم.آن هنگام که اروپا روشنگری ملکه فکر و رفتارش بود در سرزمين ما اَغا محمد خان قاجار مشغول در آوردن چشم لطفعليخان به دست مبارک خودش بود تا بعد او را به طرز فجيع به قتل رساند، و سراغ جنايات هولناک کرمان برود. و فتحعلی شاه و ناصرالدين شاه و... شيخ فضل الله نوری ها و... را داريم که رفتار ضدانسانی شان با دگر انديشان سياسی، و يهوديان و، شيخيان و بابيان در تاريخ مان ثبت است.و پادشاهان "مدرن" ای همچون رضا خان و فرزندش محمدرضا شاه را داريم، و ماجرای عشقی و فرخی و ملک الشعرای بهار و حسين فاطمی و کريم پور شيرازی و خسرو گلسرخی و دانشيان، و حديث حزب رستاخيز تاسف بار "اَريامهر" را، و...***ايت الله خمينی و خامنه ای و رفسنجانی و لاجوردی و خلخالی و احمدی نژاد و... و کشتارهای سال پنجاه و هفت – پنجاه و هشت، سال شصت، کشتار بزرگ سال شصت و هفت، قتل های زنجيره ای و... نشانگر تداوم همين بخش ازتاريخ ننگين و شرم اَور ميهنمان هستند. اَيت الله خمينی عدم تحمل دگرانديشان را پيش از به قدرت رسيدن اش تبليغ و ترويج می کرد، و در قدرت مطرح ترين چهره و نماد چنين ويژگی ای در افکار و رفتار شد. او کشتار مخالفان خود و دگرانديشان سياسی و مذهبی را از کوچه ها و خيابان های ميهنمان، وسپس تر از بام های مدرسه ی رفاه و علوی اَغاز کرد. و به کردستان و ترکمن صحرا و ديگر نقاط ميهنمان کشاند. کشتارهائی که در سال شصت افزايش کم مانندی پيدا کرد و در سال شصت و هفت به نمونه ای تاريخی" بدل شد.خمينی سرانجام پس از اَباد کردن و توسعه ی زندان ها و شکنجه گاه ها و گورستان های وطنمان مرد، اما رهروان راه او افکار و رفتار او را پی گرفته اند. قتل های زنجيره ای و اَنچه امروز خمينيست ها با شير شرزه ی اَزادانديشی و اَزاديخواهی در وطنمان، با اکبر گنجی، می کنند ادامه ی راه فرمانده و فتوی دهنده ی کشتار بزرگ مرداد و شهريور سال شصت و هفت است.خمينی مرد، اما فکر و کردار تاريخی و مذهبی او، فکر و کردار عدم تحمل غيرخودی و بر پا داشتن کشتارهای بزرگ از دگرانديشان هنوز زنده است، چنين فکر و رفتاری را، که در ميهنمان عمری چند هزارساله دارند، می بايد به گور سپرد.راه بهشت اَزادی و دموکراسی از فراز اين گور می گذرد.

همدردی با خلق کرد

2005-08-08T00:36:00.000+04:30

زنده باد ایران

زنده باد کردستان

از مبارزات آزادی خواهانه خلق های ایران حمایت کنیم . ایرانی آزاد و آباد با آزادی و آبادی

همه نقاط این سرزمین معنا دارد . پس بی اعتنا به یاوه گویانی که خلق های ایران را به تجزیه

طلبی متهم می کنند وقعی ننهیم و با مبارزان این سرزمین از هر ملیت و مذهبی که هستند برای

آزادی ایران عزیزمان از چنگال دژخیمان حکومت جهل و ظلم ولایت مطلقه ، همصدا شویم .

این دژخیمان چهره واقعی و ضد مردمی خود را با گلوله باران و اعدام خیابانی مردم کردستان

هر چه بیشتر نمایان کردند . نگذاریم این ملت مبارز تنها بمانند . به هر طریق ممکن این جنایات

را به گوش تمام مردم ایران و جهان برسانیم.

تابستان 67

2005-08-06T17:08:00.000+04:30

http://koshtar67.blogfa.com/

کشتار زندانیان سیاسی در سال 67 یکی از تیره ترین صفحات تاریخ جامعه ما است .

مرداد به دنیا آمدم و شهریور رفتم .

با رفتن ِ یاران ِ آشنا ،این هر دو ماه همواره برایم غم انگیزند.

ز خاک ِ من اگر گندم برآید

از آن گر نان پزی مستی فزاید

خمیرو نانوا دیوانه گردد

تنورش بیت ِ مستانه سراید

مدیریت بحران

2005-08-04T12:24:00.000+04:30

متاسفانه جمهوری اسلامی هیچوقت در بحرانهایی که چه در داخل و چه در خارج برایش

بوجود آمده ، هیچگاه تدبیری عاقلانه از خود نشان نداده است . در جریان گروگان گیری

هم دیدیم که چگونه آنها را شتابزده تقدیم بوش کرد .در ماجرای جنگ هم ، چه با کوبیدن

بر طبل جنگ و چه با آن عقب نشینی مفتضحانه بی تدبیری خود را به وضوح نشان داد .

بعد از جنگ هم مسئله زندانیان ساسی را با حذف آنها با نا جوانمردانه ترین شکل، مثلا

برای خودش حل کرد. این نظام سرکوبگر که فقط صدای خود را میشنود و هر گونه فکر

و اندیشه عقیده دیگر را مقایر با موجودیت خود می داند ، همواره آن را بی رحمانه سرکوب

کرده است . قتل مخالفان در خارج و داخل را دیدیم که چگونه با الهام از رافت اسلامی انجام

دادند . اینان که همواره بر پویای و غنای ایدئولوژی خود پای می فشارند ، چگونه است که

هیچ حرف و فکری غیر ِ خود را بر نمیتابند. در جریانات سال 58 در کردستان ، زنان و

دختران کرد را اسیر جنگی و هرگونه تعرض به آنان را حق شرعی خود می دانستند و حال

نیز کوچکترین صدای اعتراض را با خشن ترین شکل سرکوب میکنند . جوانی را که فقط به

خاطر مراسم یادبود کسان مورد علاقه خود( عبالرحمن قاسملو) که به دست دژخیمان همین

علمای حاکم به قتل رسید ، این گونه شکنجه و به قتل رساندند. اعتراض مردم به این جنایت

را نیز با بی تدبیری به بحرانی برای خود و ملت کرد بدل کرند . از مردمی که با بیرحمانه

ترین شکل به اعتراض انان پاسخ داده می شود ، چه انتظاری میرود . مگر فراموش کرده ایم

که همین مسلمین چگونه وابستگان به رژیم پهلوی را چگونه در خیبانها به ماشن بستند و کشاندند

تا جان دادند . حال ازاین مردم که فرزندان ، برادران و پدرانشان را در خیابان به گلوله می بندند

و بی محاکمه اعدام میکنند انتظار دارید که بنشینند و شما را موعظه کنند . همیشه امید داشتم که

دیگر هیچگاه در این سرزمین رنگ خشونتی به شکل قیام را 57 نبینم ، ولی متاسفانه مدیریت

. اسلامی به شکل ولایت مطلقه آن ، ظاهرا سرنوشتی دیگر را رقم میزند.

مطمئن باشید گنجی زنده می ماند

2005-08-01T00:23:00.000+04:30

مرده آنست که نامش به نکویی نبرند .

آیا سیاوش مرده است؟ آیا حلاج مرده است ؟ آیا بابک مرده است ؟

آیا بابی ساندز مرده است؟ آیا سعیدی سیرجانی، مختاری و پونده مرده اند؟

به نظرم ، مهم نیست گنجی کی بوده و چه کرده ، مهم این است که در روزهایی

که همه از ظهور فاشیزم می گویند ، او از آزادی بیان می گوید ، از آزادی

عقیده می گوید ، اسرار فاش میکند . هر که مرد میدان است ،

رسا تر از او فریاد بزند ، اسرار هویدا کند . بر کوردلان و حاکمان مطلق و

ظلمت نشینان و دروغ بافان یورش برد ، ما هم او را یاوریم و پشتیبان ، در

این راه مشتی میخوریم و لگدی و فحشی و شاید چند صباحی بازداشت که

خود این روزها افتخاری بس بزرگ است.

آیا این مصائب راپایانی هست؟

2005-07-28T15:33:00.000+04:30

کاش حال خوشی داشتم تا مثل شراگیم در مورد فانتزی های سکسی ام مینوشتم،

یا مثل شبح عزیز روزانه با چند تا مسافر کش مکالمه آنچنانی داشتم .چه کنم از بس

که تلویزیون( به قول بعضیا پشم و شیشه) مصیبت ، بارمون میکنه!

یادمه جایی خوندم که در اوج قدرت حکومت صفوی اگر شیعه نبودی امکان دریافت

جواز ِ کسب ند اشتی ( وضعیت غیر شیعه یانی را که در سازمانهای دولتی و یا در

ارتش < سپاه پاسداران که معاذالله > و جاهای مشابه مشغول کار هستند از نظر پست

و مقام و امکان ترقی در سلسله مراتب سازمانی را مقایسه کنید ).

حکایت روز زن و روز مادر هم در این مرز و بوم یه جورایی شبیه

به همین ماجرای جواز کسب شده ! دوستی به شوخی میگفت بهترین ایدئولوژی

ایدئولوژی حاکمه ! پس باید روز زن هم همین روزی باشد که فعلا برایمان مشخص

کرده اند . ( اون وقت تکلیف مردان و زنانی که شیعه نیستند و مسلمان نیستند و دینی

ندارند چی میشه ؟ با نگاهی به ، تربت جام ، گنبد و سیستان و بلوچستان، از بندر عباس

شروع کنید واز خط ساحلی تا لنگه و گاوبندی ، لارستان ِ فارس و کمی خوزستان، و بعد

نواحی مرزی از خسروی و قصر شیرین و سرپل ذهاب ، پاوه و جوانرود ، سنندج

و مریوان،بوکان و مهاباد و اشنویه و جلدیان . آذربایجان ها و گیلان . آیا هنوز بر این

باورید که ایران مال همه ایرانیانست ؟ ) . حالا تصور کنید رئیس جمهور جدید الورود که خود

را برای حکومت جهانی آماده میکند ! چه بلایی بر سر ِ هشتم مارس ی ها می آورد ؟

ذکر مصیبت

2005-07-27T22:37:00.000+04:30

زندانی سیاسی

نگاهی دوباره به این شعر سیمین خانم بندازیم ؛ تا شرح حال زندانی سیاسی را بهتر درک کنیم .

پر و بال ما شکستند و در ِ قفس گشودند چه بسته ؛ چه رها؛ مرغی که پرش شکسته باشد

باور بفرمائید وقتی حکومت مطلقه باشد ؛ تمام کسانی که افکار و عقاید؛ دین و مذهب یا گرایش

جنسی آنها غیر از باور های ایدئو لوژی حاکم باشد ؛زندانی سیاسی هستند چه درون قفس ؛ چه

بیرون از آن. فرقی هم نمیکند که حکومت خمر های سرخ باشد یا حکومت ولایت مطلقه فقیه .

برای درک احوالات زندانی سیاسی باید : نوجوانی 15 ساله باشید که در سالهای 60 به جرم

داشتن یه نشریه یا هواداری از یک سازمان سیاسی که سابقه فعالیت چریکی داشته ؛ دستگیر شده

و با کلی خوش شانسی به 15 سال زندان محکوم شده باشید ( آن هم بعد از کلی مشت و مال در

سویت های زیر زمینی و رو زمینی). به تدریج نمونه های دیگری خواهم آورد ( از کوچکتر ها

شروع کردم تا آمادگی لازم را برای نونه های درناک تر پیدا کنید .

فعلا این نوشته از عبدالقادر بلوچ را بخوانید ؛ گوشه ای از (عمق فاجعه ).

مخصوص بالای 18 ساله ها

اوايلی که در سلول مي‌افتی هنوز هوش و حواست کار مي‌کند و مشکل «جنسي» مسئله‌ای

مي‌شود، اما تجسم و تخيل و دستی مي‌خواهد. ماندن در انفرادی که کمی طولانی مي‌شود

آهسته آهسته اعضای انسان هم از کار مي‌افتند، اما بدن کار مي‌کند و توليداتش سر جايش

هست. خواب ديدن کمک بزرگی است. نه تنها آدم ارضاء مي‌شود بلکه امکان مي‌يابد که به

حمام برود.

آنجا به ما علامتی داده بودند که هر وقت واجب الحمام مي‌شديم آنرا از زير در بيرون مي‌گذاشتيم.

نگهبانی مي‌آمد، در را باز مي‌کرد شورت را تحويل مي‌گرفت و برای بازديد پيش حاج آقا مي‌برد. اگر

آثار ساختگی و با براده صابون بود کتک مفصلی انتظارمان را مي‌کشيد تا دوباره برای حمام رفتن

کلک نزنيم. اما اگر جنسها اصلی بود و از «جنب» بودن مطمئن مي‌شدند حمام رفتن شرعی و در

نتيجه حتمی بود. انفرادی که به شيش هفت ماه مي‌کشيد هوش و حواس هم از کار مي‌افتاد اما

چون بدن کار مي‌کرد اين چيزها (منظورم همين چيزهاست) توليد مي‌شد ولی آدم هر کاری

مي‌کرد که مصنوعی بتواند کاری بکند نمي‌شد. دوران در بند که بيشتر مي‌شد خواب هم به سراغ

آدم نمي‌آمد. هيچ مدلش نه جنسی نه غير جنسي. در نتيجه توليدات جمع مي‌شد و چون دفع

نمي‌شد يکهو و ناگهانی درد شديدی ترا به هم مي‌پيچيد. آنقدر کشنده که صدای فريادها را چند

سلول آنطرفتر هم مي‌شنيدند. زندان‌بانان جريان را مي‌دانستند، مي‌آمدند دستبند و چشمبندی

مي‌زدند و به درمانگاهت مي‌بردند. دکتر مي‌گفت: «پروستاتش گرفته» سوزنی دردناک مي‌زد اما

همه چيز رها مي‌شد. آدم چيزی نمي‌فهميد ولی مي‌ديد که تمام شده است. مجبور مي‌شد

شانس حمامی را که گير آمده استفاده کند. دقيق يادم نيست ولی در سه سالی که در انفرادی

بودم اين ماجرا تکرار شد. چند بار؟ نمي‌دانم، حدسش با شما. عاقبت به خير گذشت و آزاد شدم.

به کانادا که رسيدم زيبايی ونکوور در من شور و حالی به وجود آورد. روزی در پارک زيبا و بزرگ

استنلی چشمم به دختری افتاد به غايت زيبا با چشمانی به رنگ دريا. وقتی مي‌خنديد دلم که از

پر کشيدن افتاده بود دو باره بال و پری مي‌زد. خيلی زود فهميدم که از من هم خوشش مي‌آيد هر

چه بيشتر نشستيم و بر خاستيم بهتر گفتيم و شنيديم و عميقتر فهميديم که برای هم ساخته

شده‌ايم. ازدواج کرديم. بعد ازدواج دو برابر آنچه که گفته بود و ديده بودم خوب و دوست داشتني‌بود،

اما من مشکلی داشتم، از آن مشکلها! مشکلهای کاملاً مردانه! نمي‌شد! جايی که بايد آنطور

مي‌شد، نمي‌شد! خانمم چيزها مي‌دانست، فايده نداشت. کتابی نماند که ورق نزديم. هر چه دوا

. عکس و مجله و فيلم که مشاوران خانگی تجويز کردند نتوانست در چيزی که زمانی مثل منار

جنبان اصفهان بود کوچکترين تکانی بوجود آورد. مي‌ديدم لطف و صفا و عشق و علاقه‌ی او را و

کشش و نياز و تمنای خودم را. پيش متخصص رفتيم. از گذشته که پرسيد، ماجرای زندان را که

گفتم، عقب عقب رفت و روی صندلي‌اش نشست. با دقت به حرفهايم گوش داد. چيزهايی را که به

شما هم رويم نمي‌شود بگويم گفتم. وقتی توضيحاتم تمام شد گفت:

متأسفم. هيچکدام از دواها برايت کاری نخواهد کرد. دواها را برای مريضها ساخته‌اند ترا بيمارانی

ناقص کرده‌اند. آن سوزنها، آن تخليه های مصنوعی ضربه‌ی خودش را زده اين تا آخر عمر با توست.

حالا مدتی است که آن نازنينِ شيرينِ من در کنارم نمي‌خندد و مادرم هر وقت که زنگ مي‌زند

مي‌پرسد:

پس کی ميخای ازدواج کني؟ خونواده داشتن خوبه. خنده‌ی بچه قشنگه! و من با خودم مي‌انديشم

که هيچکس عمق فاجعه را درک نخواهد کرد.

حمایت از زندانی سیاسی

2005-07-23T17:32:00.000+04:30

سلام بر آزاد اندیشان

سلام بر آزادگان

سلام بر تمامی انسانهایی که در راه بهروزی انسان مبارزه میکنند .

امروز بنا داشتم در مورد زندانی سیاسی بنویسم ، که چگونه میشود فهمید ، زندانی سیاسی

چه میکشد و در سویت های اوین چه بلاهایی بر سرش می آورند .

موضوع تجمع درمقابل بیمارستان میلاد که پیش آمد ، لازم دیدم که به آن بپردازم.

این تجمع روز دوشنبه مورخ 3/5/84 ساعت 6 بعدازظهر در مقابل محوطه بيمارستان ميلاد برگزار

خواهد شد. بر تمام آنسانهایی که به آزادی بیان و اندیشه و رهایی از هر گونه ظلم و استبداد و فقر و

جهل معتقدند فرض است که از این تجمع حمایت ودر آن شرکت کنند .

موضوع فقط به خاطر شخص گنجی نیست ، که فعلا به سمبل این حرکت اجتماعی بدل شده ، موضوع

به انسان و انسانیت مربوط است ، به آرزوی دیرینه انسان برای رهایی از قید و بند ، رهایی از

جور ِ استبداد. رهایی از حکومتهایی مطلقه .

مي شودکاه شد و بر سر هر کوه نشست

مي شود کوه شد و کوبش امواج شکست

مي شود شمع شد و در شب تاريک گريست

مي شود شاه شد و شمع شب تار شکست

مي شود بنده شد و بي کس و درمانده فسرد

مي شود پرچم مردم شد و از خويش برست

مي شود با سنن کهنه در افتاد و شکفت

مي شود بر غم ديرينه بسوزيد و گسست

مي شود کينه شد و خشم گرفت، خوار چشيد

مي شود عشق شد و راه خشونت را بست

مي شود مشعل جان را به همه جانها داد

مي شود جان جهان شد و جهاني را رست

بر گرفته از گذار به دموکراسی

تقدیم به گنجی

2005-07-19T03:41:00.000+04:30

حکومت اوین – شعری از میرزا آقا عسگری(مانی)

که خوانش آن را به پایداری اکبر گنجی ارمغان میکند

حصار در حصار قفس،

هزار در هزار پرنده.

آسمان، چه سنگين

چه سنگين فرو تر مى آيد در اوين

و درهاى آهنين حايل اند در فواصل عاشقان.

ديوارها بهم مى آيند

و خاك مى نوشد شراب جان ها را.

هزار در هزار

فرزندانت مرگ را تجربه مى كنند

- وطن غمگين!
-
شمشير ِ زهر آلوده در پيكر ِ دهقان ِ شورشى،

و ميلهء شعله ور در قلب ِ معدنچى.

نه ستاره، نه آفتاب

تنها روشنائى عمر تست، قطره قطره

كه در تابوت ِ تاريك ِ ابديت فرو مى ريزد، اسير شيفته!

*
در اوين

البسه دريده ی زنان

چشمان ِ بَركَندهء كهنسالان

رقص ِ پاها بر پولاد ِ گداخته

و زبان ِ بلند تازيانه به سخن.

*
اين شوى ِ كيست كه در كاسهء سرش

باده مى نوشند هرزگان؟

اين بانوى بارور كيست كه ازينگونه

پرتاب مى شود بر نيزار نيزه ها؟

اى بهت زدگان ميهن تاريكم

اين خواهر كدام ِ شماست

كه رگانش را از پيكر بر مى كشند؟

اين دختر ِ كدام ِ شمايان ست

كه قِديس مآبان با پرچم ِ هرزگى فتحش مى كنند؟

پاسخ دهيد با من

اى از تبار ِ كاوه، تهمتن!

اين مرد كيست، از كدام قبيله ست كه جانوران

پوزه در خون و پوزار بر خاكسترش مى چرخانند؟

*

دژخيمان تعويض مى شوند

و پرچمها، ديگرگونه،

ردا پوشان

بر ارابهء قدرت پادشاهان خسته جاى مى گيرند

و اوين همچنان

وضوى صبحگاهى در خون ِ دوشيزگان مى گيرد

و ساغر ِ ضحاكان را

به ساغر ِ شكستهء اجساد ِ عاشقان مى زند.

در شامگاهان

دشنه ئى به دليران ارمغان مى شود

تا پردهء شرافت ِ خويش را بردرند.

*

پرچم مرگ بر فراز اوين،

و هزاران شمع ِ خاموش در زمين.

با اينهمه

نه پادشاهان، نه ردا پوشان

هرگز نتوانستند، نتوانستند بميرانند

اين شعلهء بزرگ را

كه مى گستراند تن

در سرزمين كاوه، تهمتن

۱/۲/۱۳۶۳ – تهران

خورشیدی که به تاریکخانه تابید

2005-07-17T23:34:00.000+04:30

ياری اندرکس نمی‌بينم ياران را چه شد؟

دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد؟

کس نميگويد که ياری داشت حقِ دوستي

حق شناسان را چه حال افتاد ياران را چه شد؟

گوی توفيق و کرامت در ميان افکنده اند

کس به ميدان در نمی‌آيد سواران را چه شد؟

سلام بر بشر دوستان

2005-07-14T05:15:00.000+04:30

شروعی دوباره

خوشا مرغی که قفس ندیده باشد

چه بهتر مرغی ز قفس پریده باشد

پر و بال ِ ما شکستندو در ِ قفس گشودند

چه بسته ، چه رها ، مرغی که پرش شکسته باشد